Na 16 jaar buiten Nederland te hebben gewoond en gewerkt ben ik weer terug in mijn vaderland. Toen ik vertrok had ik kort daarvoor mijn werk in de reclamewereld vaarwel gezegd. Na veel geploeter en gesukkel had ik mij er bij neergelegd dat de commerciële wereld nooit de mijne zou worden.

Ik wilde mooie dingen leveren waar zonodig tijd en geld in werd gestoken in plaats van morgen klaar en liefst voor een habbekrats.

De eerste 5 jaar heb ik met vriend en kind in Rusland gewoond.
Daar ben ik voor het eerst met klei in aanraking gekomen. Ik kreeg steed vaker ertaalklussen waarvoor ik het platteland op mocht . En daar kwam ik steeds weer in aanraking met de volkskunst en raakte er meer en meer door gefascineerd.

Eenvoudige functionele voorwerpen die met veel liefde voor het materiaal en met veel kennis van de oude ambachten werden gemaakt.

Toen ik terecht kwam in het huis van een pottenbakker was ik verkocht.

Na 5 jaar Rusland vertrokken naar we België. Ondertussen was mijn russisch zo
aardig dat ik had besloten voor tolk te gaan studeren in Brussel. Maar het lot beslistte dat ik langs de Akademie voor de Beeldende Kunsten kwam.

Ik ben niet voor tolk gegaan maar voor kunstenaar.

Na 7 geweldige jaren aan de Akademie waar ik de disciplines keramiek en tekenen heb gevolgd heb ik samen met 3 collega's ons eerste, eigen atelier ingericht. Dat werd een geweldige confrontatie met mezelf. Na zoveel jaar houvast te hebben gehad aan de meest uiteenlopende en uitdagende opdrachten die moesten worden volbracht stond ik er nu helemaal alleen voor. Maar na de nodige up's en down's ben ik er dan toch in geslaagd mijn eigen weg te vinden.

Sinds een jaar werk ik in mijn eigen atelier dat is te vinden in de buurt van Giethoorn. Het atelier staat midden in de natuur van waaruit ik eindeloos inspiratie put. Al ijsberend door mijn atelier krijgt een vaag idee steeds meer vorm tot de tijd rijp is en de klei op tafel komt en ik mijn idee ga uitvoeren. In korte tijd is het een chaos in het atelier. Tot ik heb uitgedokterd hoe ik het ga uitvoeren. Dan wordt het atelier keurig opgeruimd en kan ik in alle rust het werk voltooien.

Nina Veluwenkamp

Werkstukken bestaan vaak uit kleinere onderdelen die samen een geheel vormen. Glazuren laat ik steeds meer weg omdat ik het vaak jammer vind de huid van de klei te verstoppen.

Klei krijgt van mij ook heel veel vrijheid om aan mij te laten zien waar de natuurlijke schoonheid zit. Ik “pruts”heel weinig aan werkstukken.

Spontaniteit speelt een grote rol tijdens het werken. Toevalligheden die bijvoorbeeld ontstaan tijdens het vormen van de klei of fouten die plaatsvinden tijdens het bakproces worden door mij met veel interesse bestudeerd en opgeslagen.

Omdat ik de klei op een “logische” manier gebruik, voelen veel mensen de behoefte om er even aan te zitten.

En dat mag ook, graag zelfs. Het betekent dat ik heb bereikt wat ik wil bereiken, namelijk dat mensen een beetje tijd nemen voor zichzelf om van iets kleins te genieten.

Mijn werkstukken krijgen nooit een titel mee. Mijn persoonlijke verhaal is van geen belang voor de toeschouwer. Mensen moeten de gelegenheid krijgen hun eigen idee erover samen te stellen. Zij moeten daarbij geen hinder ondervinden van mijn motieven.