27 juni t/m 1 augustus: CLAUDE CHAMPY
terug naar tentoonstellingen
|
Deventer
Loes & Reinier international ceramics
Een vaste waarde in ons expositiebeleid vormt het keramische werk van de Franse kunstenaar Claude Champy.
Al in 1987, onze internationale ambities waren nog pril, nam hij deel aan een kennismakingsexpositie van keramiek uit Frankrijk. Sindsdien keerde hij 5 keer terug met steeds weer een verrassende collectie recente werken die wij toonden in zowel solotentoonstellingen als in combinatie met anderen o.a. met zijn vrouw Nani. Deze exposities vonden plaats in 1992, 1994, 1998, 2002 en in 2006.
Wij zijn er trots op Claude Champy opnieuw te kunnen presenteren met een expositie van recente werk, nog wel vlak na zijn grote overzichttentoonstelling in het museum; “Sèvres – Cité de la Céramique” die nog loopt tot en met 7 juni a.s. Deze tentoonstelling draagt de titel “Terre complice” een bijna onvertaalbare titel die zoveel wil zeggen als vertrouwde klei maar ook medeplichtige klei. En zo is het ook, Champy brengt de klei tot leven zodat zij hem haar geheimen kan schenken.
Ook nu weer zullen de liefhebbers kunnen genieten van de in een houtoven gestookte steengoedvormen van Claude Champy. Met slechts een zwart en een wit glazuur en een flinke dosis kennis van wat chemicaliën als zout met deze twee kleuren in de houtoven kunnen uitrichten weet Claude Champy (1944) het publiek al jaren te verrassen met inventieve monumentaal vormgegeven objecten. Daarbij schuwt hij het gebruik van enig intuïtief geweld niet. Een massief blok klei wordt met lichaamskracht gekneed, met slaghout en messen bewerkt, er wordt in gesneden en in gestoken. Het wordt uitgerekt en weer opgerold, gevormd tot vazen en dozen die vooral sculpturen zijn. Dan na droging en biscuitbrand wordt het geglazuurd. Het glazuren is een kwestie van het opbrengen van vloeibare stoffen. Van onderdompelen of, als het object te groot, te zwaar is wordt het opgebracht met de soeplepel, het vloeit, het stroomt en het druipt en ook hierin zien we de expressie uitgebuit tot het maximale.
De magie van het houtvuur met zijn invloed van de assen op het glazuur, de spaarzame of royale toevoeging van zout tijdens het stookproces, de kunst van oxideren en reduceren transformeren klei en glazuur tot onvergankelijke meesterwerken.
Ook in deze tentoonstelling ligt het accent op zwart en wit. Werden beide kleuren glazuur tot voor kort op één object samengebracht, het recente werk wordt grotendeels bepaald door slechts één enkel glazuur. Zwart of wit, maar wat een nuances, wat een kleuren…..
De tentoonstelling wordt zondagmiddag 27 juni a.s. om 2 uur in aanwezigheid van de kunstenaar geopend. Openingstijden van de galerie: van woensdag t/m vrijdag van 11 tot 6 uur, zaterdag van 11 tot 5 uur.
Loes & Reinier van de Voorde
Openingstijden expositie: woensdag t/m vrijdag 11-18 uur, zaterdag van 11 tot 17 uur.
Galerie adres: Korte Assenstraat 15, Deventer.
terug naar tentoonstellingen
|
Van 12 september t/m 9 oktober 2010
4 X PORSELEIN
judith de vries
lut laleman
mieke everaet
claire verkoyen
terug naar tentoonstellingen
|
Loes & Reinier international ceramics
Een fascinerend materiaal voor keramisten is porselein; het is wit, soms zelfs zo schitterend wit als marmer en vermengd met oxides geeft het heldere kleuren. Porselein is ook een weerbarstig materiaal, het is lastig ermee te draaien op de schijf. De 4 keramistes die we voor deze expositie hebben geselecteerd draaien geen van allen, zij verwerken het porselein ieder op een andere manier.
Mieke Everaet ( België, 1963) kleurt de kaolienaarde (de grondstof van porselein) en rolt dit vervolgens uit tot plakken die ze weer versnijdt tot dunne linten of rechthoekige stukjes. In een mal brengt ze vervolgens eerst een dunne laag porseleinslib aan. Daarin wordt met de gekleurde linten of de stukjes porseleinklei een compositie opgebouwd door deze in de zachte klei in de mal te drukken, de naden worden weer met porseleinklei opgevuld waarna het geheel kan drogen. In leerharde toestand wordt de binnenzijde van de vorm uitgeschraapt, de compositie wordt nu zichtbaar. Na verdere droging komt de vorm los van de mal en wordt de porseleinklei aan de buitenkant van de vorm weg geschraapt en geschuurd. De compositie is nu decoratie en pot ineen. Nu kan het werk gebakken worden en afgewerkt door het nogmaals glad te schuren en te polijsten. Vervaardigde Mieke aanvankelijk uitsluitend schaalvormige ronde kommen, in het recente werk is meer vormvariatie gebracht door kommen met elkaar te verbinden of er een recht vlak aan toe te voegen. Ook is het recente werk soberder van kleur geworden, het uitbundige kleurgebruik dat deed denken aan Afrikaanse manden is vervangen door een subtiele kleurcombinatie van witte vlakjes in een gekleurde omgeving.
Lut Laleman (België, 1958) bouwt haar vormen op met zeer dunne kleirolletjes van porseleinklei die afwisselend zwart of wit kunnen zijn en met elkaar de potwand vormen. Ook komt het voor dat ze de rolletjes klei versnijdt tot één à twee millimeter grote stukjes die ze dan dwars op de rolletjes plaatst en zo de decoratie versterken en reliëfwerking introduceert. De potten van Lut zijn vaak conisch, dit om de spanning die tijden het stoken ontstaat goed op te vangen. Al het werk van Lut Laleman wordt uitgevoerd in een combinatie van zwart gekleurd en wit porselein. Door het ragfijne karakter ervan zijn de witte gedeelten transparant, dus licht doorlatend wat ook weer een speciaal effect geeft. Sommige recente werken missen deze transparantie door een dubbele gelaagdheid; op een bodemlaag worden uitsluitend nog de 1 à 2 mm. kleine stukjes zwarte en witte porselein gedrukt die aldus ritmische mozaïekpatronen gaan vormen.
Claire Verkoyen (Nederland 1959) beperkt zich tot het maken van uiterst dunne vormen die in mallen worden gegoten, na de biscuitbrand worden haar vormen gedecoreerd met transfers die zij op de computer ontwerpt en laat zeefdrukken. In het nieuwere werk worden ook gedigitaliseerde foto’s verwerkt. Het 18e eeuwse, rijk gedecoreerde Hollandse en Franse porselein is een belangrijke inspiratie bron geworden voor een reeks recent werk dat ze ook al eens in het Princessehof museum tentoonstelde. Ze bewerkstelligt een vervreemdend effect door een moderne strakke vorm te combineren met een uitbundige decoratie van bladranken, sierlijsten en medaillons zoals op het 18e eeuwse porselein. De dieren op de gemanipuleerde foto’s in de medaillon versterken het vervreemdingseffect doordat ze uit het medaillon lijken te willen komen.
Judith de Vries (Nederland 1957) kleurt eveneens de porseleinklei door en door met pigmenten en oxides.
Door blokjes verschillend gekleurd porselein te stapelen te versnijden op te rollen en weer plat te drukken etc. en dit vervolgens tot platen uit te rollen verkrijgt zij haar basisdecoraties die ze vervolgens gaat monteren op een basisvorm, vaak de bodem van een komvorm, daarbij wordt van alles gebruikt om de gemonteerde platen te stutten en op hun plaats te houden. Wat haar fascineert is het spanningsveld dat ontstaat tussen binnen- en buitenkant, maar ook laat ze de uiteindelijke vorm afhangen van wat de uitgerolde kleiplaten aan decoratieve vormen hebben opgeleverd. Ook het werk van Judith de Vries wordt na het monteren zorgvuldig geschuurd en gepolijst alvorens het wordt gebakken, en ook na het bakken wordt het nog eens gepolijst.
De tentoonstelling wordt zondagmiddag 12 september a.s. om 2 uur in aanwezigheid van de kunstenaars geopend. Openingstijden van de galerie: van woensdag t/m vrijdag van 11 tot 6 uur, zaterdag van 11 tot 5 uur.
Loes & Reinier van de Voorde
terug naar tentoonstellingen
|
