IN MEMORIAM 

Ru de Boer, een van de oprichters van onze NVK en erelid

In de jaren 70 groeide bij professioneel werkende keramisten de behoefte aan een organisatie waarbinnen onderlinge werkcontacten mogelijk zouden zijn.
Ook groeide de noodzaak om als eenheid naar buiten toe op te treden.
In februari 1975 werd in het Keramisch Werkcentrum in Heusden de Nederlandse Vakgroep Keramisten (NVK) opgericht.

Ook verscheen in februari 1975 het eerste nummer van KERAMIEK.

In die beginjaren bemande Ru de Boer bemande het redactiesecretariaat.
Het eerste nummer was losbladig, zwart-wit op A4-formaat en bestond uit 13 pagina's. Er verschenen, net als nu nog, 6 nummers per jaar...

Er werden weekends voor NVK-leden georganiseerd.
Doel was ideeèn en technieken uit te wisselen
Ru speelde bij ook hier een grote rol.

Ru de Boer heeft, als lid van de materialenwerkgroep van de NVK nog lange tijd  adviezen gegeven over glazuren.
In 2001 is Ru benoemd tot buitengewoon lid van verdienste van de NVK.

Wij zijn hem dankbaar voor zijn inzet voor de beroepsgroep en de vele goede keramisten die hij heeft lesgegeven en geholpen
De NVK bestaat nog steeds en is levendiger dan ooit.
...een mooie erfenis.

namens de NVK, Jeroen Bechtold

Mijn eerste contacten met Ru stammen uit de tijd dat ik studeerde voor de  MO-B akte op de academie in Arnhem.
En hoewel ik geen keramiek studeerde was het vanzelfsprekend dat je een beroep op Ru kon doen.
Dat typeerde Ru, niet de regels van het instituut, maar zijn idee over leraar zijn, kennis delen en helpen stond voorop.

Bij mijn afstuderen was ik naast het bronsgieten begonnen met glazuren en mijn probleem van geen binding meer hebben met het instituut werd opgelost “je blijft maar gewoon af en toe komen met je proeven”.
Later werd dat een collegiaal contact “hoe gaat het met je werk en de vereniging?’.  

En toen hij afhankelijk werd van anderen voor vervoer toch de moeite nemen om je in Milsbeek op te komen zoeken.
Enkele jaren terug kreeg ik een telefoontje “Ik heb een paar boeken voor je, jij doet nog iets met glazuren”.

Het resulteerde uiteindelijk in een stapel dozen met boeken en tijdschriften. En toen ik daarna voorstelde om zijn en mijn collectie boeken als één geheel te bewaren en beschikbaar te houden, ook voor de toekomstige collega’s, en zijn naam suggereerde als naam voor een stichting was zijn reactie “Doe dat maar niet, niet zo lang ik leef”.

Ook dat typeerde Ru, altijd bescheiden, geen rol op de voorgrond.
Ik beschouw het als een voorrecht Ru persoonlijk gekend te hebben als leraar, collega en vriend.

Rob Muylaert

Ru heb ik leren kennen tijdens mijn dienstplicht in Schaarsbergen (1965/66) waar hij militairen de gelegenheid gaf om in de vrije avonduren te pottenbakken.
Hij heeft mij, in die tijd de beginselen van het draaien en glazuren bijgebracht, wat hij op een voortreffelijk wijze deed.

Ik herinner mij hem als een zeer vriendelijk en kundig vakman, gemoedelijk pijprokend, rustig pratend, daarbij regelmatig met zijn hand door zijn baard strijkend.
Het was voor mij een plezierige en leerzame tijdspassering.

Meer dan 10 jaar later kwam ik Ru weer tegen in de beginjaren van de NVK, bij vergaderingen en andere keramiekevenementen, niets veranderd, even vriendelijk en beschouwend.

Jammer dat er een gewaardeerd collega en erelid van onze NVK is overleden.

Wim Borst

Ik ben vanaf het eerste jaar lid van de NVK.

Ontmoette hem een keer op een vergadering toendertijd en vroeg wie hij was.

Heel bescheiden vertelde hij wat hij deed en dat deed me aan mijn buurman denken toen ik een jochie was en in zijn schuur zat te kijken hoe hij potten draaide.

In-bijzondere, eenvoudige, intelligente man was Ru in mijn herinnering.

Een voorbeeld hoe lang je met klei moet blijven omgaan tot je handen en/of ogen het niet meer aan kunnen.

dick versluis 

Gistermiddag bracht de bewoonster van onze vroegere woning de overlijdenskaart van Ru langs.

We zijn in 1999 binnen het dorp verhuisd, vandaar en Ru heeft waarschijnlijk vergeten het veranderde woonadres te noteren.

We hadden na mijn afscheid van de akademie in 1997 hoofdzakelijk telefonisch kontakt.

Ru heeft in het begin van mijn loopbaan me in velerlei opzicht ondersteund.
In de wekelijkse gespreksavonden in de jaren tussen 1985 en 1997 heeft hij ook bij mij het grote vuur voor de keramiek ontstoken.
Het genoegen waarmee Ru in die eerste jaren na zijn pensioen keramiek maakte, had een enorme uitstraling op mij.
Hoewel we zeer verschillende opvattingen hadden over de toekomst van de keramiek, de akademie en het onderwijzen, hadden beide een vergelijkbare 'Leidenschaft' voor het hanteren van klei, (in mindere mate) glazuur, het stoken in verschillende ovens en allerlei goedkope hulpmiddelen.
Ons gemeenschappelijk thema was Low Tech - High Quality.
 
Ru heeft me ook zeer goed terzijde gestaan bij mijn eigen leraarschap aan de akademie.
De vaardigheid te onderwijzen was me werkelijk niet aangeboren en van een éénjarig experiment werden het twaalf jaren in Arnhem.
Op het glibberige junglepad in de omgang met de direktie en kollega's heeft Ru me door de vele gesprekken voor vele misstappen bewaard.

Wat ik zeer gemist heb, na mijn afscheid van Arnhem, waren die wekelijkse gesprekken over de politiek, keramiek, 'Gott und die Welt'.
Over de telefoon ontstond niet dezelfde atmosfeer en intentie als bij die gesprekken bij Ru in de woonkamer.
En zo werd het kontakt van beide zijden steeds sporadischer.

Ru heeft het ouderworden mij op een bijzondere wijze voorgeleefd.
Zo is mij bekend dat hij eerst in de verdonkerde kelder zonder licht, zich had aangeleerd potten te draaien, voordat zich aan zijn ogen liet opereren.

Ru was een moedige, wijze, oude vriend met een enorme wilskracht.
Er is niets dat voorgoed verdwijnt, als je de herinnering bewaart.

Dick en Christiane Lion