Het is overweldigend, al die fijne berichten van jullie te lezen.

Door deze berichten besef ik nog eens te meer hoe bijzonder Wim was en hoe hecht de pottenbakkersgemeenschap kan zijn.

 Het zijn niet alleen de potten maar ook de mens erachter die er toe doet.

Wim zei altijd wanneer we aankwamen op een markt: “het voelt als thuiskomen. Zoveel warmte”

Ik weet dat ik niet iedereen persoonlijk kan bedanken daarom hier op deze site dit bericht.

Namens Wim en mij: bedankt voor zoveel warmte en vriendschap !!

Ria Hanssen

Afscheid van  Wim,
veel te vroeg, veel te snel…
Ik zal me je herinneren met je humor, je gedrevenheid, je vakmanschap, je liefde voor ’jouw’ Limburg; met je werken die het zwarte goud verbeelden, hoe je met vuur kon vertellen over je favoriete kunstenaar Aad de Haas, je passie voor Japanse kunst  en zo zou ik nog wel door kunnen gaan.
Als er een pottenbakkershemel is Wim, dan ben jij daar nu.

Bibi Kriek

----------------------------------------------------

Als er iemand was die kon dansen met de klei op de draaischijf, dan was jij het wel Wim.
Het is alsof ik een broer verlies.
Dank je wel voor het vuur dat je droeg en al het vuur dat je hebt doorgegeven.
Ik ga je nooit vergeten en wens warmte aan allen die jij achterlaat.

Tineke van Gils

Nog niet zo lang geleden ....zomaar.... onverwacht een paar kommen van Wim gevonden.
  Ogen zien de aardse bewegingen.
Mijn vingers voelen de ziel van de pottenbakker .....

Job Heykamp

----------------------------------------------------

Wim, de vrijheid van je werken was heerlijk
Maar het is waarvoor je stond, wat je belichaamde,
je collegialiteit, alom bekend.
...het is juist die collegialiteit die ons maakt tot wat we zijn.

Jeroen Bechtold

Heb Wim het eerst ontmoet in 1990 bij het stoken van mijn houtoven. Zijn enthousiasme en gedrevenheid spraken mij zeer aan en ik nodigde hem uit om voor de volgende stook mee te doen. Iedereen had een laag in de oven waarin de potten gestapeld werden. Wim maakte kapsels plaatste zijn potten er in en begon de kapsel te vullen met allerlei materialen die hij had meegebracht.
Zaagsel hooi stro allerlei en verschillende organische materialen die hij maar vinden kon werden gebruikt. Lang leve het experiment.

We werden goede vrienden en stookten vaak samen de houtoven, hielden open atelierdagen en deden markten. Japanse keramiek dat was het wat ons erg bezig hielden dus werd er bij de broeders in Koningslust een anagama gebouwd zodat we veel as en effecten op ons werk kregen. Ieder van ons ontwikkelde een eigen stijl.
Wim zijn ding, de potten met deuken en met de nagel van de pink gemaakte versieringen. Hiervoor ging hij zelfs naar een nagelstyliste om de pinknagel een bepaalde vorm te geven. De roep tijdens het draaien "auw mijn nagel"heb ik veelvuldig gehoord.

Wim was een man van grote hoogten en diepe dalen. Als we de anagama openden en er waren een paar stenen weggehaald zodat we net in de oven konden kijken dan riep Wim vaak oei ze zijn wel erg donker, dan was hij teleurgesteld, maar als de potten in het daglicht kwamen bleken ze toch fantastisch te zijn. Vaak hoorde je dan zijn oh's en ah's en dat plekje hier dat is toch ongelooflijk mooi! Tijdens het stoken maakte hij vaak filosofische opmerkingen en raakte hij helemaal in vervoering van het vuur, of had hij iets in de oven zien gebeuren dat nog niemand gezien had. Opmerkingen zoals "de oven zucht te veel we moeten onder aan de schoorsteen een gat maken dan kan de druk er uit". De volgende stook werd het gat gemaakt ook om de reductie te controleren en we noemden het 't gat van Wim.

Het waren mooie tijden in het klooster waar onze anagama staat en we steeds gastvrij ontvangen werden en nog worden door de broeders. Het stoken was ook een sociaal gebeuren. Er werden steeds andere pottenbakkers uitgenodigd om mee te stoken en ervaringen uitgewisseld.

In 2002 zijn we gestart, bij Wim thuis, met zijn eigen oven te bouwen Een Olson.
Wim schrijft dan op de eerste bladzijde in zijn stookboek: 
Zaterdag 17 nov. 2002.

Gisteravond voor het eerst vuur in de stookgaten om hem droog te stoken.
Hebben de hele dag nog wat dingen aan de oven afgewerkt. Toen gisteravond iedereen weg was vond ik een tijd geen rust. Ben om 3.00 uur naar bed gegaan. Na drie maanden hard werken, veel denken, veel organiseren is er een relatieve rust waar ik geen raad mee weet.

17 november 2002

Je hartenwens is in vervulling gegaan, de oven staat er.

Het echte werk kan nu beginnen.

Wim,    veel mooie potten, Veel fijne stoken. Veel succes

Hein

In het stookboek  vind je uitdrukkingen als:

*   Het is beangstigend hoe de oven met "nat" populierenhout naar 1300ºC gaat.
*   Hij begint te reduceren, laat maar lekker rustig oplopen we komen er wel. Volgens Hein is rust het begin van succes.
*   Ben heel erg benieuwd hoe hij geworden is, duurt weer te lang voordat het woensdag is om hem open te maken
*   Ik kom terug van lesgeven. Prettige sfeer rond de oven, rode wijn, aardbeienvlaai fijne gesprekken, natuurlijk over keramiek.
*   Temp. Gezakt, batterij pyrometer op, moet jammer genoeg weg om batterijen te kopen.
*   Te weinig as op de potten. Vraag: waar is de as gebleven?

Voor Wim was keramiek een belangrijk deel van zijn leven.
Hij bleef trouw aan zijn ideeën over zijn werk
Het was een fijne kameraad en collega.
We hebben samen veel moois beleefd.

Wim bedankt.

Hein Janssen

Kijk in de vlammen,
voel de hitte in de kom:
jouw passie leeft voort.

Rob Muylaert

----------------------------------------------------------------

ich bin sehr traurig,
dass ein so wundervoller Kollege und Freund nun nicht mehr bei uns ist,
aber ich bin mir sicher, dass wir uns im Töpferhimmel wieder sehen.
Seine gebrannte Erde wird uns noch ewig begleiten.

Petra Wolf

Ik kende Wim Hos als en keramist die alles in perfectie maar met een zeker gevoel van humor geschapen wilde zien.

Voor acht jaren begon ik les bij hem te krijgen in het kunstenaarscentrum genoemd HEE-ART te Heerlen.

Met veel liefde voor zijn vak heeft hij de cursisten begeleid, en omgevormd tot een kleine groep van “ceramisten”, die niet alleen het pottenbakkershandwerk geleerd hebben, maar bovendien tot op de dag van vandaag ook een zeer hechte band met elkaar gehouden hebben.

Deze twee factoren zijn dus zuiver de verdienste van Wim.

Het lag in zijn aard om mensen met zijn ontzaglijke charme te raken en enthousiast te maken.
Bovendien was hij als persoon een iemand die iedereen ook en vooral bij tegenslagen weer op het goede pad wist te brengen, en dat op een manier die echt hartverwarmend was. Op enkele personen na, bestaat deze door Wim gevormde groep nog altijd en probeert in de naam van Wim op eigen voeten met zijn begonnen werk door te gaan.

Persoonlijk heb ik met Wim en andere gerenommeerde Pottenbakkers vele malen zijn uitzonderlijk krachtige werken in zijn eigen houtoven mogen meestoken.

Ook hier was zijn hang naar perfectie met een scheut van bourgondisme altijd aanwezig.

Prachtige werken, welke in veel landen om ons heen op tentoonstellingen en markten te zien waren.

Ik mis een geweldige mens en een goede vriend…….

       Jürgen Reinheckel

Als een cursist in Gouda mij teleurgesteld een werkstuk laat zien wat helemaal niet geworden is wat hij of zij gehoopt had, maak ik wel eens de volgende vergelijking:

‘Als je op straat een wat licht gebogen type ziet lopen met eelt op zijn ziel en een olifantenhuid, dan is het hoogstwaarschijnlijk een pottenbakker. Zijn leven kent namelijk grote hoogten en diepe dalen. Grote hoogten als de oven hem brengt wat hij gehoopt had, of zelfs meer, diepe dalen als het, naar zijn idee, helemaal mislukt is. Kijk je hem echter in de ogen dan zul je een vastberaden blik zien. Hij weet namelijk waar het om ‘draait’ in zijn leven. Zijn potten zijn er voor het heden, voor de mensen die ze gebruiken en voor de eeuwigheid. Want eenmaal gebakken zal ons werk de eeuwen doorstaan. Tot ver na onze dood kunnen de mensen ons leren kennen door het werk dat wij nalaten.’

Wim was zo’n pottenbakker. Als geen ander was hij in staat zijn ziel in zijn potten te leggen. Als de oven hem bracht wat hij gehoopt had, was hij euforisch. Was de oven naar zijn mening mislukt, dan kostte het zijn omgeving veel overredingskracht om hem er van te weerhouden er gelijk de hamer op los te laten. 

Wim, woensdag brengen we je lichaam weg.
Je geest zal in ons voort leven. In allen die je dierbaar waren.  
Je potten zullen de mensheid nog eeuwen vertellen van jouw vuur, van jouw passie.

Wim, bedankt voor je liefde en vriendschap.

Mathieu en Vinet

Wim, heb je voor het eerst beter leren kennen toen je me meenam om naar oude scherven te zoeken tijdens 'n markt in Raeren. Ze moeten volgens mij nog ergens liggen. Ik ga ze nu weer zoeken en heel goed bewaren.
Wim, ik zal je missen.

Willy van Bussel

WIM HOS 1956 -2009

Soms is het leven heel onredelijk, moeten mensen een oneerlijk gevecht strijden.
Wim Hos was een van de mensen die dat gevecht heeft moeten strijden. De strijd heeft hij verloren. Maar in gedachten en harten van vele collega- keramisten leeft hij voort en zal hij niet vergeten worden.
Wim zal niet alleen door zijn vele mooie en unieke werken bij ons in herinnering blijven, maar ook zijn persoonlijkheid zullen we niet vergeten. Wim was een warm en toegankelijk mens, met belangstelling voor de nieuwe collega’s en hun werk.

We zullen hem missen, onze gedachten gaan uit naar familie en vrienden van Wim.
Het bestuur van de NVK.

Wim,
jij - die vocht,
jij - die hier nog zo veel te doen had,
jij - die nog niet gemist kan worden,
jij - had moeten blijven........onrecht!

Dag, lieve vriend,
Heide en Peter

Wim is dood,
De oven is gedoofd,
Veel te vroeg,
De kegels waren nog lang niet om.

We zullen je missen,
bij de oven...
op de markt...
aan tafel...
bij de koffie met vlaai...

Maar die koffie drinken we wel uit jou kopjes
en de vlaai eten we van jou borden.

Wim goeie reis,
tot later.

Pim en Niek   

slaap als een roos
je laat ongelofelijk mooi werk achter
je kom in mijn handen
ik zal je missen

anne

Dag Wim,
Dag goede vriend,

jij die laatst nog zo verrast en blij reageerde toen je te weten kwam dat wij je eerste bordjes hadden.
onze kaasjes zullen wij blijven eten van je bordjes

Wij hadden je nog regelmatig willen omarmen, samen, met gans onze keramiekfamilie.
Het ga je goed en wie weet... ooit zien we elkaar toch weer en kunnen we elkaar terug omarmen

Fernand & Lieve

Vanmiddag namen wij - in de warmte van indrukwekkend velen - afscheid.
Er hing een kaartje aan de struik witte lavendel:
Wim,
Je was een keramist in hart en nieren. We zullen je herinneren, als collega en als vriend.
Je vrienden en je collega's

Wim, namens hen, bedankt voor al die collegialiteit en vriendschap.

Het bestuur
Keramiek Kring Limburg/Stichting Keramiekgids Limburg

Luister,…. Ik vertel jou dat….
Dat was de zin waar je je verhaal altijd mee begon;
Luister , …. Ik vertel jou dat….
Ik vertel jou…, dat ik ooit les had van een echte pottenbakker.
Niet zo maar een pottenbakker, maar een heel bijzonder persoon.
Jij was die persoon en je was zo bijzonder omdat je iets los maakte in mensen en dus ook in mij.
Je leerde me draaien en stoken, maar nog veel belangrijker je leerde vooral om mezelf te zijn.
Ik denk dat dat vooral kwam omdat je zo eerlijk en ontwapenend was en vol respect naar de persoon tegenover je. Hoe verschillend we ook allemaal zijn. Ook al wist ikzelf niet altijd helemaal wie ik was en wilde zijn, zorgde je er toch op een of andere manier voor dat ik op zoek ging.
Jij opende ook mijn ogen door de voorgevormde lijntjes van de buitenwereld weg te vagen.  Ik herinner me nog een verhaal van de BSO waar de kinderen niet in het bos op het pad mochten lopen maar vooral door de bladeren moesten struinen naast het pad. Ook dat is een levensles die je me bewust of onbewust meegaf.
Och jij GEK, zij je dan heel bescheiden maar o zo trots.
Je zou je er bijna voor verontschuldigen, Sorry dat ik dat zei, of nog vaker….  Sorry dat ik hè zeg, hè
Door jou ging ik de raarste boeken lezen, muziek luisteren of kunst bekijken. Joodse verhalen van Potok, rokersstemmen van Waits of ladders van Armando. Door jouw passie heb ik het gelezen, gehoord en gezien.
Van niets maakte je iets,stipjes kregen ineens een hele andere betekenis, nadat je met een stip op je voorhoofd een sprookje over het verdwaalde stipje vertelde, wat je eerder die dag op de BSO had verteld.
Wat ga je vanavond drinken? Of wat heb je gegeten vanavond?  De meest simpele vragen, die meteen persoonlijk en bijna intiem waren, Och Jij GEK!
Ik zal het nooit vergeten en op deze manier zul je in mijn herinnering blijven. Daar ben ik je erg dankbaar voor.
Jij zorgt ervoor dat we ‘draaiende’ blijven!!!!

Luister… ik vertel jou dat…..
Ik hou ontzettend veel van je, en je zult altijd bij me blijven.
Liefs Vera

18 jaar terug kwamen wij voor het eerst naar nederland.
Een van de keramisten, die wij leerden kennen, was Wim; toen nog met zijn prachtige Raku werken.
Hij was nieuwsgierig naar ons verhaal uit de DDR, naam ons aan als vrienden en het was altijd goed, hem te zien, de belangrijkste vraagen van het leven te bespreken en van hem te hooren: "Hou je goed, oude reus"
Met een paar stoere, ware woorden, een lach en een knipperend oog gaf hij naar twee lange marktdagen weer energie en goede moed.
Bij een korte visite in het ziekenhuis in Maastricht schonk Wim met zijn grote litteken op zijn hoofd ons zoontje het idealbeeld van een vrijbuitende piraat.

Dank je wel, oude reus !
Thomas en Katrin Koenig

Wim,
Je zult ons nooit meer iets kunnen uitleggen met de woorden: Wat is nou? We zullen het zelf moeten uitzoeken.
Maar je stem blijft in ons klinken en we komen je iedere dag tegen als we van jouw borden eten, naast jouw fruitschaal - vulkaan! - op tafel.
Bedankt voor deze en die andere mooie dingen die je voor ons hebt gemaakt en voor wie je, samen met Ria, voor ons was.
Ga goed!

Erica en Menno de Vries

Zoals klei in de hand van de pottenbakker, zo werden mensen gekneed en geboetseerd die jou mochten ontmoeten. Niet dat je dat wilde, het gebeurde gewoon. Ik kwam naar je cursus in Heerlen om te leren pottenbakken. Maar ik heb daar zoveel meer geleerd…
In mijn monnikenleven leerde ik vooral Apollo kennen, de god van de orde en de regelmaat, van het beheersbare. Zijn tegenpool, Dionysos, de god van het bruisende, onbeheersbare leven, wantrouwde ik: jij hebt me geleerd hem bestaansrecht te geven en zelfs van harte te waarderen. Je hebt me geleerd dat bruisende leven te ‘bejahen’.
Bij de onbeheersbaarheid van het leven hoort ook de dood… Hoe jij met dat doodsvonnis in je hoofd bent omgegaan, ook dat heeft diepe indruk op me gemaakt.

Wim, dank voor wie je was,
dank voor wie je voor ons zult blijven. En tot ziens!

Marc

Hoewel we niet veel contact hadden, vond ik Wim een integere persoon, en aangenaam in omgang. En bovenal natuurlijk een goed keramist.

Diep medeleven in deze moeilijke periode voor de familie en vrienden van Wim.

Genegen,
Rudy Burm